Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan kukla faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (bir Dük, bir Başpiskopos, bir Yargıç ve bir Başkan), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel, psikolojik ve cinsel işkence uygular. Film, bu süreci 'Cehennem Çemberi', 'Bok Çemberi' ve 'Kan Çemberi' gibi bölümlerle anlatır.

Pasolini, bu şok edici anlatımı, faşizmin ve iktidarın doğasını, tüketim toplumunun yozlaşmasını ve insanlığın karanlık yüzünü sorgulamak için bir metafor olarak kullanır. Oyunculuklar, soğuk ve mesafeli bir şekilde sunulur; karakterler duygusuz birer otorite figürü veya kurban olarak tasvir edilir. Bu kasıtlı soğukluk, izleyiciyi duygusal özdeşleşmeden uzak tutarak, olan biteni daha analitik ve eleştirel bir gözle değerlendirmeye iter.

Yönetmen, görüntü yönetimi ve kompozisyonlarla bir tablo güzelliği yaratırken, anlattığı vahşetle keskin bir tezat oluşturur. Bu estetikleştirilmiş şiddet, filmin rahatsız edici gücünü artırır. 'Salò', basit bir şok filmi değil; iktidar, itaat, ahlakın çöküşü ve sanatın sınırları üzerine derin bir felsefi ve politik sorgulamadır. Seyir deneyimi son derece zorlayıcı olsa da, 20. yüzyılın totaliter rejimlerine ve insan doğasına dair unutulmaz bir ayna tutar. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan bu film, onun en kişisel ve en acımasız sosyal eleştirisidir.