Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında, ölüm döşeğindeki bir adamın zihninde gezinirken, çocukluğuna, annesine, savaş yıllarına ve Sovyet Rusya'nın kolektif hafızasına ait parçaları bir araya getiriyor. Geleneksel bir anlatı yapısından uzak, düşler, anılar ve tarihi arşiv görüntülerinin iç içe geçtiği bir kolaj sunar.

Oyunculuk performansları, filmin duygusal yoğunluğunu taşıyan temel unsurdur. Margarita Terekhova, hem annenin gençliğini hem de adamın eski eşini canlandırarak unutulmaz bir ikili portre çizer. Innokentiy Smoktunovskiy'in seslendirdiği anlatım ise filme melankolik ve düşündürücü bir derinlik katar. Tarkovski'nin yönetmenliği, her kareyi bir tablo gibi kompoze ederek, doğa, su, rüzgar ve ateş gibi unsurları güçlü metaforlara dönüştürür. Zamanın akışkanlığı ve belleğin kırılganlığı, görsel bir şiir olarak perdeye yansır.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir çünkü yalnızca bir hikaye anlatmaz, bir deneyim sunar. Kişisel ve evrensel olanı, ailevi anılar ile ulusal tarihi bir potada eritir. Seyirciyi pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp, kendi anıları ve yorumları ile katılım gösteren bir keşifçiye dönüştürür. Görsel ihtişamı, felsefi derinliği ve insan ruhunun labirentlerine yaptığı yolculukla, sinema sanatının sınırlarını zorlayan zamansız bir başyapıttır. Tarkovski'nin en otobiyografik çalışması olan bu film, her izleyişte yeni anlamlar katmanları sunar.